Prince of Persia

Back in the days

Prince of Persia (zo heet de game, net als in 1989. Geen toevoegingen of subtitels) is een volledig op zichzelf staande game die enkel de naam en de setting gebruikt om een linkje te leggen met het verleden van de franchise. Mario doet het ook, moet men gedacht hebben. Onze prins heeft een nieuw hansopje, een nieuw behangetje (de engine komt van Assassin's Creed) en een wederom gewijzigde attitude. De prins is nu een grappenmaker met issues met zijn ouders. Inderdaad, net als jij. Het is in ieder geval een stap vooruit ten opzichte van die Sands of Time-jankerd. Hij is in het verleden al regelmatig ge-makeover'd, en we geloven maar dat het om dezelfde persoon gaat.

De originele PoP is een klassieker, en met goede reden. Iedereen met een pc had die game, en iedereen boven de 20 heeft hem helemaal kapot gespeeld. De nieuwe versie van de game grijpt terug naar het springen en klimmen, met zo heel af en toe een tegenstander. Grootste vijand in de originele game is de klok. Je hebt maar een paar minuten om een level uit te spelen, en die paar minuten zijn eigenlijk altijd te weinig.

Check deze kekke flashversie van PoP om zo een goed idee te krijgen van hoe het origineel destijds voelde. Met deze game in je achterhoofd is de nieuwe PoP ineens veel logischer. Vergeet Sands of Time, daar heeft deze Prince geen hol mee te maken. Deze flashgame is gebaseerd op deel 2 - The Shadow and the Flame, maar dat is vooral een visueel verschil. Pas op: dit is uit de tijd dat spelletjes nog lastig waren!

Dit is dus een game, geen plaatje! (mocht je prins constant blijven springen, dan moet je even op SPACE drukken)

Het Verhaal

Old school met een likkie verf

PoP is een beetje een tweekoppig monster: de visuele stijl en de constante quicktime-events zijn precies wat je van een moderne game verwacht, maar de volkomen verlaten gamewereld en het superlineaire platformen doen denken aan de originele Prince. We gaan er maar van uit dat dat de bedoeling is geweest. Het komt allemaal in ieder geval redelijk natuurlijk over en het valt pas na een hele tijd op dat je alleen bent.

Eigenlijk kan je er heel kort over zijn: de nieuwe Prince of Persia is leuk als je houdt van een beetje rennen, springen en zoeken naar de ‘flow’ die bijvoorbeeld in Mirror’s Edge heel belangrijk is. Je valt constant overal vanaf en derde wiel Elika helpt je automatisch, dus je kunt eindeloos falen. Dat is ergens wel prettig, maar de game wordt nooit erg moeilijk. Als jij zo'n gamer bent die constant de uitdaging zoekt en het gevoel moet hebben dat iedere game moeilijker is dan Ninja Gaiden, dan kun je nu stoppen met lezen. Deze game is volledig retard-proof.

Relatieproblemensimulator

Die Elika is een beetje de wegwijspiet van deze game. Doordat je constant met zijn tweetjes bent en er geen andere personen zijn om mee te praten, zijn de prins en Elika aan elkaar overgeleverd. In de eeuwige discussies is de prins altijd lomp, mysterieus en nonchalant. Hij is een soort Chandler tijdens carnaval. Bij vlagen is hij zelfs erg grappig. Elika is een vrouw, en als zodanig misschien de enige realistische simulatie van de hele game: je weet nooit wat die gek nou weer gaat zeggen. Het ene moment is ze een geile cocktease, daarna is ze boos en vervolgens moe en emotioneel. Al met al is het bij vlagen een heel verwarrende sitcom.

Spring, lach, faal en bewonder

Vijanden zijn een beetje bijzaak in deze game en dienen vooral om heftige screenshots te kunnen maken zodat jongetjes van veertien de game ook willen kopen. De ‘flow’ van de Parkour-elementen, dat is eigenlijk de grootste attractie van deze game. De omgevingen zien er ook prachtig uit, maar je krijgt een heel fijn gevoel van skills als je in tien seconden een compleet level doorvliegt terwijl je bij iedere hoek, haak of greppel de kans loopt weer opnieuw te moeten beginnen. Het is een klein beetje jammer dat, in ieder geval op de 360, de button response niet optimaal is, waardoor je een beetje op de gok moet drukken. Vooral bij de magische transportplaten is het niet helemaal duidelijk wat nu het optimale moment is, maar de besturing vergeeft veel.

Onderstaande video duurt 30 seconden en laat eigenlijk de hele game zien: free running, doodeenvoudig puzzeldingetje met schakelaars en draaischijven en bossfight. Wat de video niet laat zien is de vertraging en de button-icoontjes die ervoor zorgen dat ieder gevecht een tergend traag en frustrerend gestuntel wordt. een gestuntel dat je niet eens kunt verliezen, al zou je dat willen.

Kleine irritaties

Het ouderwetse platformelement is nogal lineair uitgewerkt. Hoewel de adembenemende omgevingen en de flitsende bloom-effecten hard hun best doen om je te verblinden, is de game ontzettend repetetief. Je springt van stang naar paal naar balk naar ketting om zo bij een arena te belanden waar een van de vier ‘Corrupted’ rustig op je staat te wachten. Dan doe je een minuut je best om hem te verslaan en dan besluit hij/zij te vluchten. Ik weet niet of je die battles kunt verliezen of kunt doodgaan, maar ik heb dat in de hele game niet voor elkaar gekregen. Dan ‘genees’ je het land en moet je het hele level weer door op zoek naar lichtbollen. Nu is het echter veel moeilijker en duurt het langer, want die kutdingen zijn uiteraard zo geplaatst dat je er net niet lekker bij kunt.

Droog bekeken zijn er best veel dingen aan de game die niet lekker werken, die vreemd gekozen zijn of die gewoon het de ontwikkelaar wel erg makkelijk maken. Als je eerlijk bent kent PoP dermate veel negatieve punten dat ik me kan voorstellen dat vooral de hardcore gamer er na een uurtje wel klaar mee is. Het hangt af van het feit of je het gebrek aan diepgang als een verademing of een vloek ziet.

Verwarrend

Het klinkt tegenstrijdig, maar veel van de zaken die je bij iedere andere release als minpunten zou noemen maken PoP juist wel weer grappig. Als je even geen zin hebt in moeilijke rpg-dingen, niet zoveel waarde hecht aan een verhaal dat ergens op slaat (je kunt moeilijk mysterieus en duister zijn als de titel van de game alles al weggeeft) en een beetje op zoek bent naar een old school vibe, dan is Prince of Persia misschien wel wat voor jou. De nieuwste titel in de PoP reeks blijft zijn roots trouw terwijl hij nieuwkomers de kans biedt om laagdrempelig in te stappen.