Gamesoundtracks: Max Payne

Bullet Time; dat was de reden dat je Max Payne in huis haalde. De kekke truc van The Matrix (officieel overigens uit Blade) interactief verwerkt in een game, hoe awesome was dat? Over dit technische snufje kun je een heel artikel schrijven; over hoe deze ontwikkeling uit 2001 bijna een standaardfeature is geworden voor games van vandaag de dag. Toch is dat niet waarom Max Payne zo ijzersterk was. Het was maar één reden van de vele; Max Payne was zo'n unieke game die op álle fronten episch was. Met voorop de sfeer.

Het donkere Max Payne werd gepresenteerd als een soort moderne film noir. De ontwikkelaars kozen niet voor de gebruikelijke cut scenes om een verhaaltje te vertellen, maar voor een graphic novel. Tussen de pagina's door mocht je zelf aan de slag om, met behulp van het geniale bullet time, de losse endjes aan elkaar te knopen. Nu is de keuze voor een graphic novel al opvallend, maar de presentatie is wat het uiteindelijk memorabel maakte. Maar genoeg geluld, hier kun je beter naar kijken dan het proberen uit te leggen.

Eerste bladzijden graphic novel uit Max Payne

Eerste bladzijden graphic novel uit Max Payne 2

Komen we uit bij hetgeen dit artikeltje om draait: de muziek. Wanneer je het spel voor het eerst opstart is het al duidelijk dat het serieuze kost wordt. De sfeer is zonder dat je ook maar één minuut gespeeld hebt bepaald. De muziek is onheilspellend, zwaar, droevig. Is er humor, dan wordt die zwart. Pikzwart. Is er vreugde dan is die gegarandeerd van korte duur. Het thema van de game, wraak, komt door het horen van de muziek al niet meer als een verrassing. De muziek voegt een extra dimensie toe die helaas te vaak wordt vergeten in games. En die zeldzame games mét die extra laag zijn nou net het bewijs dat games potentieel meer kunnen losmaken dan boeken of films. Helaas zijn dat soort spellen nog altijd op twee handen te tellen. Max Payne 1 en 2 nemen in ieder geval al twee vingers in beslag.

Max Payne 2 Theme

Max Payne Theme

Meer over Gamesoundtracks.