Red Dead Redemption

tl;dr Eén van de weinige sandboxes waarbij de wereld als levend aanvoelt, waarvan de plaatsvervangende aanheid afdruipt. Absolute must-play voor gameliefhebbers.

Red Dead Redemption (RDR) doet iets wat nog vrijwel geen enkele sandboxtitel is gelukt: de wereld is sfeervol én levend. Waar bij GTA de voetgangers en voertuigen vooral fungeren als obstakels op je ramkoers – met als resultaat dat je gemiddeld 12 figuranten en 34 auto’s per rit aan gort rijdt – voelen de dorpjes in RDR als oases van leven in een veelzijdige omgeving. Ook op de prairie kom je zo nu en dan wat situaties tegen – uiteenlopend van paardendieven vangen tot dueleren – waar je je in kunt mengen of het juist als ramptoerist kunt observeren. Alhoewel die situaties zichzelf zo nu en dan herhalen zul je versteld staan dat er tot het einde nieuwe dingen de revue passeren. Los van deze kleine bezigheidjes onderweg zijn er wat speciale lieden verspreid in de wereld, waarbij een ontmoeting leidt tot een vaak zeer uitgebreid én interessant zijspoor. Je raakt tijdens het spelen van RDR zo verdwaald in alle avontuurtjes die je als mannelijke koeienman der mannelijke mannen meemaakt, dat je je regelmatig realiseert na het afsluiten van de game dat je nog geen hol bent opgeschoten. Absoluut een kanshebber voor 42.219 ‘game of the year’ titels.

Zie ook onze review.

Mass Effect 2

tl;dr Speel eerst Mass Effect 1 voordat je aan 2 begint en maak je klaar voor één van de beste gameseries van dit moment.

De shooter/rpg Mass Effect 2 (ME2) is één van die weinige games die een visie daadwerkelijk weet te vertalen naar gameplay. Waar het eerste deel vooral veel potentie en interessante, maar matig uitgewerkte ideetjes had, slaat ME2 op alle spijkers de koppen raak. Wie de serie nog niet heeft aangeraakt moet zeker het aardige eerste deel spelen om vervolgens pas te beginnen aan het tweede, omdat keuzes gemaakt in ME1 door save-game import daadwerkelijk invloed hebben op het verhaal van ME2. De ME-serie boorduurt voort op games als Deus Ex waarbij er meerdere uitkomsten zijn voor een situatie en wisselt verkennen af met brute Gears of War achtige schietactie. ME2 is een space opera die in alle opzichten overtuigend en meeslepend is en de twee delen zullen je een goede 80 uur bezighouden.

Zie ook dit artikel op Flabber over Mass Effect 2.

Super Mario Galaxy 2

tl;dr Gaming in haar puurste vorm, maar toch verassend en vernieuwend tot het einde toe.

Er was een tijd dat je oprecht hoopte dat je moeder je passie voor games begreep, als ze weer eens zat te bitchen dat je achter die ‘spelletjeskompjoeter’ vandaan moest om buiten te spelen. Die spelletjes waren vast niet gezond voor je. Maar oh, wat een spijt hebben we van die wens dat je moeder games zou diggen sinds de Wii. Nu ineens moeten we toezien hoe moeders, oma’s of zusjes onze console voor uren achtereen claimen om Wii Fit, Big Brain Academy, My Little Make Up Princess 23 te spelen. Waren ze er maar nooit aan begonnen! In het begin kon je je hier nog druk om maken, maar na verloop van tijd maakte het allemaal niet meer zoveel uit. Er kwamen amper nog ‘echte’ games uit. De Wii was meer een partyconsole voor de ‘casuals’ geworden. Maar laat Nintendo’s console niet helemaal in de vergetelheid raken, want zo nu en dan komen er nog wel toptitels uit voor Nintendo’s oude garde. Waaronder Super Mario Galaxy 2 dit jaar. Dit is gaming in haar puurste vorm, zoals we het ooit met de paplepel ingegoten hebben gekregen. Het concept van de olijke Mario die al springend en kreunend de obstakels overwint in de diverse thematische fantasiewerelden, is zo oud als gaming zelf. Maar toch weet Super Mario Galaxy 2 tot het einde toe te vernieuwen en te verwonderen met allerlei creatieve levels. Daarbinnen geldt het bekende concept van easy to learn, hard to master, waardoor iedereen zijn eigen tempo kan vinden om te genieten van deze klassieker. Nu maar hopen dat je moeder, oma of zusje in een bui van verveling niet besluiten om deze game uit te proberen en daar achter komen…

Mafia II

tl;dr Voor hen die alle Mafia-films plat hebben gekeken, en vooral niet voor sandboxliefhebbers.

Met reviewscores variërend van een magere 4 tot aan een dikke 9 is Mafia II wellicht de meest controversiële game van 2010. De kritiek zit ‘m er voornamelijk in dat de game met z’n grote open stad, Empire Bay, de illusie wekt dat er een hoop te doen is, terwijl je in werkelijkheid één lineair verhaal volgt. Ontwikkelaar 2K zegt ervoor te hebben gekozen omdat het verhaal dan levendiger zou moeten worden. Het probleem zit hem wellicht eerder in de beperkingen van een sandboxwereld dan in de beperkte interactieve mogelijkheden van de stad. Zo is de opbouw van een missie altijd volgens het sandboxstramien; cutscene dit, rij naar dat, schiet overhoop zus. Mafia bouwt dus heel erg op het verhaal, en dan met name de cutscenes. Vooral bij de montagescènes – die wel eens voorbij komen om wat jaartjes samen te vatten – heb je vaak zat het gevoel dat je die shit zelf wilde spelen. En lineaire spellen zijn nou net op dat puntje veel sterker dan sandboxgames. Denk aan cutsceneloze spellen als Modern Warfare of Half-Life. Maar Mafia doet gelukkig ook veel goed. Het is de mooiste sandboxwereld die we ooit hebben gezien, de actie is rauw en overtuigend, je gaat houden van de vele personages en het verhaal ontvouwt zich – ondanks dat de eerste 4 uur redelijk “mwah” zijn – ijzersterk. Wie van Goodfella’s geniet moet deze Mafiaklassieker spelen. Wie echter een potje poolen in GTA IV echt baandbrekend vindt kan het beter niet aanraken.

Just Cause 2

tl;dr Een enorm leuke tropische speeltuin waarin je urenlang kunt kutten, maar met een vrij mager verhaal.

Een succesvolle sandboxgame moet twee dingen goed doen. Enerzijds moet de gigantische speeltuin overtuigend zijn en vol leuke dingetjes zitten die je uitnodigen om urenlang te kutten. Anderzijds moet er een meeslepend verhaal zijn die de speeltuin tot leven wekt. De gigantische tropische speeltuin van Just Cause 2 is één van de leukste die we tot nog toe gezien hebben. Het is heerlijk om zoveel mogelijk shit met de grond gelijk te maken. Het blijft hilarisch om een auto aan een vliegtuig vast te binden, om vervolgens door de stad te gaan vliegen. Of om tijdens een parachutesprong bovenop een vliegtuig te landen, om deze vervolgens te kapen. Of om een auto vol met bommen te plakken en deze in jihadstijl een militaire basis in te rijden. Of om een soldaat aan een gasfles vast te binden en deze vervolgens te ontsteken. Of… well, you get the point. De speeltuin is topvermaak. Maar de andere hoeksteen – het verhaal – is alles behalve relevant of inspiratievol te noemen. Het neemt zichzelf ook amper serieus. Als jij dat ook niet doet, kun je er om lachen bij Just Cause 2. Maar als je naar een sterk verhaal op zoek bent, word je niet blij. Ergens is Just Cause 2 daarmee de exacte tegenpool van Mafia II, met haar meeslepende verhaal, maar lege wereld. Aan jou de keus waar jij het meeste belang aan hecht.

GTA IV DLC

tl;dr The Ballad of Gay Tony halen, helaas ook voor The Lost and Damned betalen. De Vice City fans hebben het er voor over.

De downloadable content (DLC) van GTA IV, the Lost and Damned (TLAD) en The Ballad of Gay Tony (TBOGT) zijn natuurlijk al een tijdje met ons op de consoles, maar deden pas dit jaar hun intrede op de PC. Ja, ik zie je lachen. GTA IV op de PC. Man. Wat was dat slecht. Alhoewel de GTA-serie van oudsher haar thuishaven heeft op de PC, is GTA IV echt een consoler. De port naar de PC was zo mogelijk nog slechter dan de port van Half-Life naar de Playstation. Regelrecht onspeelbaar. Inmiddels is de boel stevig aan elkaar geplakt met bizonkit en zijn zowel GTA IV als de DLC prima speelbaar. TLAD brengt op een enkele krankzinnige missie na niet veel om van te houden. Het spel volgt een bikergang die qua looks is blijven steken in 1951 en de entertainmentvalue is ergens vijf jaar later blijven hangen. De eer die we TLAD hoogstends kunnen toeschrijven is dat het de GTA IV gameplay vernieuwt, waarvan we de vruchten pas echt hebben geplukt in Red Dead Redemption (RDR). Zo lowride je vaak missies in samen met je leermaten, iets dat bij RDR een belletje doet rinkelen als je met meerdere cowboys een dorpje binnen paradeert. Of je kunt een snorrenmans bellen die binnen een paar seconden met de door jou gewenste chopper of ‘rice rocket’ komt aanrijden, zoals je in RDR (iets eenvoudiger) je paard fluit. Voeg daar nog wat squad based missies aan toe en je hebt TLAD wel samengevat. TBOGT daarentegen deed de belofte de batshitcrazyness waar we de GTA-serie om kennen (San Andreas, Vice City) weer een nieuw leven in te blazen. En hoewel TBOGT trouwer blijft aan de gameplay van GTA IV stelt het op het gekkigheidsvlak geenszins teleur. Ondervraag iemand door golfballetjes op z’n edele delen te mikken, kom in de pinarie omdat je weer eens de verkeerde chick hebt gebatst, verdedig jezelf door stickybombs uit je wagen te gooien of gooi iemand uit een helikopter om er vervolgens zelf achteraan te springen; het zijn slechts beschrijvingen van de tussendoortjes. En dan weet je het wel; wie heimwee heeft naar Vice City haalt TBOGT. Simpel als dat.

S.T.A.L.K.E.R. Call of Pripyat

tl;dr Wie gegrepen werd door de sfeer van S.T.A.L.K.E.R. gaat genieten van Call of Pripyat.

Met de postapocalyptische shooter/rpg/survival horror S.T.A.L.K.E.R., dat zich afspeelt in het gebied rondom Tsjernobyl, was zo’n beetje alles mis wat er mis kon zijn. De game ademde echter zoveel sfeer uit dat je computerkamertje er binnen twee minuten mee gevuld was. Met een lichte hersenbeschadiging door zuurstofgebrek werd je instantly verliefd op de mysterieuze en lugubere wereld van S.T.A.L.K.E.R. En je weet hoe dat gaat met verliefdheid: de gebreken neem je te koop toe. Na S.T.A.L.K.E.R. volgde de prequel Clear Sky, waar zomogelijk nog meer mis mee was dan haar voorganger. De ontwikkelaars deden hun best er een echte game van te maken met alle toeters en bellen die tegenwoordig interessant staan op het DVD-hoesje. De eenzaamheid maakte plaats voor overbevolking, waar vooral de unieke sfeer onder leed. De bugs die het eerste deel teisterden werden vervangen door nog meer bugs. Het voelde als thuiskomen in een volledig gerenoveerd gebouw. De locatie is hetzelfde, het gevoel compleet anders. Call of Pripyat speelt zich af in een compleet nieuwe omgeving en kent de stroefste start uit de gamegeschiedenis. Er zijn minimaal 4 uur nodig om een sprankeltje plezier uit de game te trekken. Maar als het eenmaal op gang komt herken je je oude liefde meteen terug. De ontwikkelaars hebben ditmaal ingezien wat de eerste game zo aansprekelijk maakt en die elementen uitgebouwd. Je voelt je eenzamer dan ooit tevoren, terwijl de personages die er zijn als levende wezens aanvoelen, waardoor hun lot je niet (meer) om het even is. De wereld is gebalanceerder en mysterieuzer, en er is verdomd veel te doen. Sidemissions zijn vaak interessanter dan het hoofdverhaal en voegen ook echt iets toe aan de ervaring. Sterker nog: je kunt bijna niet om ze heen. Het resulteert erin dat je je meer ‘stalker’ voelt en dus meer een rol hebt in de wereld. Afsluitend stamt de game-engine uit de middeleeuwen en is de game zo gepolijst steenkool. Wie nooit verliefd is geworden op het eerste deel of het niet gespeeld heeft, heeft in Pripyat niks te zoeken. Die bagage is wel nodig om van Call of Pripyat gelukkig te kunnen worden. Maar mocht je die bagage hebben, krijg je spijt als je deze jeugdliefde niet nog één keer uit eten vraagt.

Alien Swarm

tl;dr Gratis en gemaakt door Valve, dus de moeite waard.

Ontwikkelaar Valve, die alleen maar toptitels op haar naam heeft staan, heeft wat kiddo’s uit de modcommunity een platform gegeven om hun kunstjes te vertonen. Alien Swarm is het resultaat. Een topdown class-based co-op game (da’s een mond vol) waarbij je als een soort Starship Trooper hordes aan aliens kapot moet schieten. Alien Swarm is rete eenvoudig en speelt derhalve lekker weg. In het begin is het even zoeken naar de juiste class-match en strategie, maar omdat de game niet heel uitgebreid is (na 3 uur ben je er echt wel doorheen) blijft er uiteindelijk niet veel meer over dan dom aliens knallen om zo je personage wat te upgraden. De kans is aanwezig dat wanneer dat upgraden je niet heel veel doet, je het bij twee keer opstarten laat. Het is dan wel weer aardig dat de hele game open source is en dus continu in beweging is. Ongetwijfeld zullen er snel uitbreidingen volgen. Als tussendoorsnack te aardig om uit absolute luiheid niet te downloaden.