Halo is altijd een beetje het Dragonball Z van de gamewereld geweest: ieder jongetje van veertien is rabiaat fan en de meeste mensen die via dit soort figuren met de franchise in aanraking komen blijven er ver vandaan. De fanbase is erg vocaal en weigert iets anders te proberen uit angst dat er misschien wel andere dingen zijn die ook goed zijn of misschien wel, oh God nee, beter. Dat neemt echter niet weg dat de Halo-franchise inderdaad veel te bieden heeft en ook menig hardcore-gamer aan zich weet te binden met haar combinatie van verhaal, sfeer en slicke productie.

Kleine toevoeging: in deze review focussen we ons puur op de singleplayer campaign van Halo: Reach. In het geval van Halo zijn de single- en multiplayer namelijk volwaardig op zichzelf staande games. Dat maakt het onrechtvaardig om daar één eindoordeel over te geven.

Halo: Reach is een proloog en probeert alles wat de serie groot heeft gemaakt tot een net en bevredigend einde te brengen, en dat is nogal een opgaaf. In hoeverre men in die opzet is geslaagd, hangt sterk af van je verwachtingen en je geschiedenis met de serie. Ik ben geen Halo-fanboy, maar heb wel alles gespeeld. Dit met wisselende gevoelens. Net als de rest van de wereld vond ik Combat Evolved het beste ooit evar en wilde ik ook spontaan het internet op gaan om iedereen met een Playstation te vertellen dat hij waarschijnlijk niet van meisjes hield. Maar bij 2 en 3 bleef vooral het ‘had zo mooi kunnen zijn’ gevoel hangen. Vorig jaar was er ODST, waarvan de namiddag-soap-aanpak ervoor zorgde dat ik dacht dat het niet meer goed zou komen, ondanks dat de actie spannend en entertainend was.

Zoals gezegd ben je dit keer niet Master Chief, de bekende protagonist uit de voorgaande Halo-games. Reach speelt zich voor Halo 1 af, en vanaf de eerste minuut is het duidelijk dat het op deze planeet niet gezellig gaat worden. In Reach ben jij Noble 6, het nieuwe lid van Noble Team, een elite eenheid Spartans die op Reach gestationeerd zijn. Aan het begin van de game word je aan het team toegevoegd om een weggevallen lid te vervangen. Dit gaat uiteraard gepaard met gezonde tegenzin van je teamleden die het idee hebben dat Noble beter af is zonder je hulp. Op dit moment gingen uiteraard alle clichébellen af en hield ik mijn hart vast. Toch werd ik snel gerustgesteld. Zodra squadleader Emile de gevleugelde woorden "Noble is a team, that lone wolf stuff stays behind, do you hear me!" heeft gesproken wordt de knop omgezet en kun je niet meer anders dan je vasthouden tijdens deze wilde achtbaanrit.

Reach is ‘all about the experience’. De mannen van Bungie hebben keihard ingezet op de blockbuster-vibe en proberen je het gevoel te geven dat het lot van de gehele mensheid op jouw schoudertjes rust. En de ervaring van Reach is zo motherfucking vet, zo ongelooflijk meeslepend dat je na het spelen van een scène automatisch gaat proberen je vriendin/moeder/wiskundeleraar uit te leggen waarom dit zo vet is en waarom zij het ook moeten spelen. Precies: het Dragonball-effect.

Die blockbuster-benadering zorgt ook dat Reach als game niet heel veel verschilt van ODST of Halo 3: het is een actievolle, chaotische en bij vlagen zeer uitdagende shooter die weinig steken laat vallen. Er is echter weinig tot niets aan de gameplay toegevoegd die de basis van Halo verandert. Kritiek is er dus vooral op de ontwikkelaars die roepen dat alles vernieuwd is en alles heel anders. Dat is niet waar. Heb je de eerdere delen gespeeld en vond je het oprecht shit (wat wij begrijpen, Halo is een 'acquired taste', net als mosselen en sodomie) dan biedt Reach weinig tot geen reden om het alsnog een kans te geven. De armor-aanpassingen die je opties geven om te sprinten, een jetpack te gebruiken of het bekende Bubble Shield op te zetten werken soepeltjes, maar zijn meer een logische ontwikkeling dan een revolutie. Ook de missie waarin je zelf het stuur van een ruimteschip in handen krijgt is indrukwekkend. Niet alleen werken de controls daarvan goed, je krijgt in die missie ook een overweldigend gevoel van de enorme schaal van de oorlog. Het is illustratief voor hoe deze game je weet op te zuigen.

De toon van Reach is donker en grimmig. Hoewel het kleurenpalet zonder twijfel typisch Halo is, is de sfeer drukkend. Het feit dat deze game een proloog is en iedereen weet dat het met de planeet Reach niet goed komt, wordt op fantastische wijze uitgemolken. Je voert een wanhopige strijd tegen een oneindige stroom gevaarlijke vijanden en alles wat je uitvoert voelt als water naar de zee dragen. De verschillende karakters zijn veel minder plat dan in ODST en het gevoel van het team dat tegen beter weten in de strijd aangaat doet steeds weer terugdenken aan het beste van sci-fi klassiekers als Starship Troopers en Alien. De opoffering, het leed; alles is dit keer oprecht en sleept je mee. Deze shit is ontzettend emo, maar jij gaat door Reach ook emo worden. Op een goede manier, als er zoiets bestaat. Het is deze grimmige, wanhopige sfeer die op een zó overtuigende wijze wordt neergezet, die de game naar een hoger niveau tilt dan voorgaande Halo's.

Missie geslaagd: Reach is de ultieme Halo geworden. Het ziet er allemaal prachtig uit, er lijkt over alles nagedacht en de tegenstanders zijn intelligent op het irritante af. Al het goede uit voorgaande delen komt samen om een onvoorstelbaar gepolijste ervaring te vormen die op geen enkele manier perfect of heel vernieuwend is, maar voor bijna alle gamers iets te bieden heeft. Ben je al jaren Halo-fanboy, dan heb je hier weer reden om keihard te stuiteren. Als je nooit een Halo-game aangeraakt hebt, dan is dit het moment om erin te stappen en te zien wat de big deal is. Meer nog dan gespeeld, moet je Reach ervaren hebben.