Halo: Reach - Review singleplayer

Halo: Reach is het afsluitende hoofdstuk van tien jaar Halo. Reach is een proloog op de Halo-trilogie die zich ergens in de tijdlijn voor Combat Evolved (Halo 1) afspeelt. Eigenlijk loop je met iedere Halo-titel tegen dezelfde vraag aan: voor wie is deze game, en wat is er nu precies bijzonder aan?

Halo: Reach is het afsluitende hoofdstuk van tien jaar Halo. Reach is een proloog op de Halo-trilogie die zich ergens in de tijdlijn voor Combat Evolved (Halo 1) afspeelt. Eigenlijk loop je met iedere Halo-titel tegen dezelfde vraag aan: voor wie is deze game, en wat is er nu precies bijzonder aan?

tl;dr - Reach is niks nieuws, maar doet het Halo-ding goed. Fijn voor fans, goed begin voor nieuwelingen.

Een sfeervol muziekje ter begeleiding tijdens het lezen. Uiteraard van de soundtrack uit de game:


Halo is altijd een beetje het Dragonball Z van de gamewereld geweest: ieder jongetje van veertien is rabiaat fan en de meeste mensen die via dit soort figuren met de franchise in aanraking komen blijven er ver vandaan. De fanbase is erg vocaal en weigert iets anders te proberen uit angst dat er misschien wel andere dingen zijn die ook goed zijn of misschien wel, oh God nee, beter. Dat neemt echter niet weg dat de Halo-franchise inderdaad veel te bieden heeft en ook menig hardcore-gamer aan zich weet te binden met haar combinatie van verhaal, sfeer en slicke productie.

Kleine toevoeging: in deze review focussen we ons puur op de singleplayer campaign van Halo: Reach. In het geval van Halo zijn de single- en multiplayer namelijk volwaardig op zichzelf staande games. Dat maakt het onrechtvaardig om daar één eindoordeel over te geven.


"Halo was altijd de franchise van de veertienjarige hondsdolle jongetjes."

Halo: Reach is een proloog en probeert alles wat de serie groot heeft gemaakt tot een net en bevredigend einde te brengen, en dat is nogal een opgaaf. In hoeverre men in die opzet is geslaagd, hangt sterk af van je verwachtingen en je geschiedenis met de serie. Ik ben geen Halo-fanboy, maar heb wel alles gespeeld. Dit met wisselende gevoelens. Net als de rest van de wereld vond ik Combat Evolved het beste ooit evar en wilde ik ook spontaan het internet op gaan om iedereen met een Playstation te vertellen dat hij waarschijnlijk niet van meisjes hield. Maar bij 2 en 3 bleef vooral het ‘had zo mooi kunnen zijn’ gevoel hangen. Vorig jaar was er ODST, waarvan de namiddag-soap-aanpak ervoor zorgde dat ik dacht dat het niet meer goed zou komen, ondanks dat de actie spannend en entertainend was.


"Reach probeert de Halo-franchise tot een bevredigend einde te brengen."

Zoals gezegd ben je dit keer niet Master Chief, de bekende protagonist uit de voorgaande Halo-games. Reach speelt zich voor Halo 1 af, en vanaf de eerste minuut is het duidelijk dat het op deze planeet niet gezellig gaat worden. In Reach ben jij Noble 6, het nieuwe lid van Noble Team, een elite eenheid Spartans die op Reach gestationeerd zijn. Aan het begin van de game word je aan het team toegevoegd om een weggevallen lid te vervangen. Dit gaat uiteraard gepaard met gezonde tegenzin van je teamleden die het idee hebben dat Noble beter af is zonder je hulp. Op dit moment gingen uiteraard alle clichébellen af en hield ik mijn hart vast. Toch werd ik snel gerustgesteld. Zodra squadleader Emile de gevleugelde woorden "Noble is a team, that lone wolf stuff stays behind, do you hear me!" heeft gesproken wordt de knop omgezet en kun je niet meer anders dan je vasthouden tijdens deze wilde achtbaanrit.


"That lone wolf stuff stays behind, do you hear me!"

Reach is ‘all about the experience’. De mannen van Bungie hebben keihard ingezet op de blockbuster-vibe en proberen je het gevoel te geven dat het lot van de gehele mensheid op jouw schoudertjes rust. En de ervaring van Reach is zo motherfucking vet, zo ongelooflijk meeslepend dat je na het spelen van een scène automatisch gaat proberen je vriendin/moeder/wiskundeleraar uit te leggen waarom dit zo vet is en waarom zij het ook moeten spelen. Precies: het Dragonball-effect.

Die blockbuster-benadering zorgt ook dat Reach als game niet heel veel verschilt van ODST of Halo 3: het is een actievolle, chaotische en bij vlagen zeer uitdagende shooter die weinig steken laat vallen. Er is echter weinig tot niets aan de gameplay toegevoegd die de basis van Halo verandert. Kritiek is er dus vooral op de ontwikkelaars die roepen dat alles vernieuwd is en alles heel anders. Dat is niet waar. Heb je de eerdere delen gespeeld en vond je het oprecht shit (wat wij begrijpen, Halo is een 'acquired taste', net als mosselen en sodomie) dan biedt Reach weinig tot geen reden om het alsnog een kans te geven. De armor-aanpassingen die je opties geven om te sprinten, een jetpack te gebruiken of het bekende Bubble Shield op te zetten werken soepeltjes, maar zijn meer een logische ontwikkeling dan een revolutie. Ook de missie waarin je zelf het stuur van een ruimteschip in handen krijgt is indrukwekkend. Niet alleen werken de controls daarvan goed, je krijgt in die missie ook een overweldigend gevoel van de enorme schaal van de oorlog. Het is illustratief voor hoe deze game je weet op te zuigen.


"Eerlijk is eerlijk: de ervaring van Reach is motherfucking vet."

De toon van Reach is donker en grimmig. Hoewel het kleurenpalet zonder twijfel typisch Halo is, is de sfeer drukkend. Het feit dat deze game een proloog is en iedereen weet dat het met de planeet Reach niet goed komt, wordt op fantastische wijze uitgemolken. Je voert een wanhopige strijd tegen een oneindige stroom gevaarlijke vijanden en alles wat je uitvoert voelt als water naar de zee dragen. De verschillende karakters zijn veel minder plat dan in ODST en het gevoel van het team dat tegen beter weten in de strijd aangaat doet steeds weer terugdenken aan het beste van sci-fi klassiekers als Starship Troopers en Alien. De opoffering, het leed; alles is dit keer oprecht en sleept je mee. Deze shit is ontzettend emo, maar jij gaat door Reach ook emo worden. Op een goede manier, als er zoiets bestaat. Het is deze grimmige, wanhopige sfeer die op een zó overtuigende wijze wordt neergezet, die de game naar een hoger niveau tilt dan voorgaande Halo's.


"Het naargeestige einde van Reach hangt als een constante dreiging oven je hoofd."

Missie geslaagd: Reach is de ultieme Halo geworden. Het ziet er allemaal prachtig uit, er lijkt over alles nagedacht en de tegenstanders zijn intelligent op het irritante af. Al het goede uit voorgaande delen komt samen om een onvoorstelbaar gepolijste ervaring te vormen die op geen enkele manier perfect of heel vernieuwend is, maar voor bijna alle gamers iets te bieden heeft. Ben je al jaren Halo-fanboy, dan heb je hier weer reden om keihard te stuiteren. Als je nooit een Halo-game aangeraakt hebt, dan is dit het moment om erin te stappen en te zien wat de big deal is. Meer nog dan gespeeld, moet je Reach ervaren hebben.


"Meer nog dan gespeeld, moet je Reach ervaren hebben."

Beoordeel dit artikel

  • lol
  • wtf
  • wow
  • fail
  • win
  • sexy
  • cool
  • meh
Reageer

Reacties

Dragt's picture
Dragt 4 jaar geleden

"Halo is een 'acquired taste', net als mosselen en sodomie" :D

XorireX's picture
XorireX 4 jaar geleden

Halo is niets

Kloepoek's picture
Kloepoek 4 jaar geleden

Halo.. Totaal niet mijn ding.. kheb ze gespeelt.. geen fan van.. maar voor verhaal en gamestyle.. een 7

Ratings

  • TimoZNL vindt dit win!
  • klckr vindt dit cool!
  • nino mulder vindt dit sexy!
  • bananentros vindt dit win!
  • 555-onzin vindt dit win!
  • Henkiedeman vindt dit win!
  • Einstijn
  • ytyy vindt dit win!
  • Tooths vindt dit cool!
  • wtfwtfwtf vindt dit wtf!
  • rikjuh vindt dit cool!
  • skamoule vindt dit fail!
  • meneer_konijn vindt dit sexy!
  • Niet 14 Geen DBZ-fan vindt dit win!
  • lidjelid vindt dit cool!
  • koningroodoog vindt dit win!
  • appelsapaap vindt dit win!
  • Sjorsvdh vindt dit win!
  • megamax02 vindt dit win!

Ook dit wil je zien

  • Jim is vanaf nu je favoriete drank-recensent - Liquor Stories

    In de pilot van Liquor Stories zien we Jim erg begaan zijn met de stof waar hij over praat: drank. Van Jim kun je wat leren, zoveel mag duidelijk zijn.
  • Man reageert als een extreme badass op een schrikprank

    Dit is er eentje in de categorie "I'm not locked in here with you, you're locked in here with me".
  • Magiër tovert kaarten uit zijn reet

    Wat ons betreft is het pas écht magisch als die kaart weer terug in zijn reet verdwijnt.
  • 14 foto's die bewijzen dat reptielen ook super ultra cute kunnen zijn

    Iets hoeft niet per se fluffy te zijn om cute te zijn. Knuffelen is echter niet aan te raden, want sommige van deze reptielen zijn giftig.
  • Sexy Selexy DXXXIX

    Het is zaterdagmiddag 20 december, iets later dan normaal maar wel eindelijk weekend en dus weer tijd voor een sexy selexy eyecandy. We brengen weer een ode aan de vrouw met een selectie classy foto's, video's en galleries van het hoogste niveau.
  • IJsvissers hebben dag van hun leven en vangen een enorme Meerforel

    Probleem alleen: past hij door het gaatje?
  • Zeikfeminist wordt op haar plaats gezet

    Dit is het type comeback waar je normaal gesproken twee weken later op komt als je op een grijze woensdagochtend onder de douche staat. Maar deze man bedacht hem al op 0:16 en spendeerde de daaropvolgende paar seconden al in zichzelf gniffelend, wachtend op het juiste moment om zijn bom te droppen.
  • Slimme truc hoe je bij iedere exclusieve nachtclub binnen komt

    Wil je vanavond clubben in de heetste club van het land, maar doen ze altijd super moeilijk aan de deur? Geen probleem.
  • Mannen met baard, leer van deze baardmeester

    Feit: de sterkste spier in het menselijk lichaam is de baard. Daarom is Mister Incredibeard terug met een nieuwe collectie briljante fashiontips voor manly mannen met baard.