Afgelopen week zijn we bijna gestorven aan een overdosis testosteron-awesomeness, door binnen twee dagen The Expendables én Machete te zien. Twee films met explosies all over the place en dialogen die hoofdzakelijk met oneliners aan elkaar worden gehangen. Verwacht geen subtiel drama, beide films zijn keiharde over-the-top actie. Maar tot zover de overeenkomsten. Tijd om beide films tegenover elkaar te zetten om te bepalen welke film de eindbaas van de mannenfilms is.

In The Expendables zitten alle vette action-hero’s van weleer in één film! Lang hebben we gedacht dat het een hoax was; het was gewoon teveel om waar te kunnen zijn. Sylvester Stallone, Jason Statham, Jet Li, Dolph Lundgren, Bruce Willis, Arnold Scharzenegger, Mickey Rourke, Randy Couture. Maar inmiddels hebben we vastgesteld dat het een feit is. Toegegeven, de rollen van Arnold Scharzenegger en Bruce Willis zijn erg klein, maar met zoveel gasten tegelijkertijd kun je niet iedereen de hoofdrol geven.
Alle gasten die uiteindelijk niet in The Expendables zitten, zitten in Machete. Maar vergis je niet, daarmee is Machete niet meteen het afvalputje van overgebleven acteurs. Namen als Robert DeNiro, Danny Trejo, Steven Seagall en Don Johnson zijn alles behalve marginaal. Maar baas boven baas: om de belachelijke hoeveelheid van The Expendables kun je gewoon niet heen. Op dit vlak wint The Expendables het gewoon. Hier hebben we van gedroomd sinds de actionflicks van de jaren ’80. Dit is nostalgie in een modern jasje; hoe tegenstrijdig dat ook klinkt. Maar om dat te ervaren moet je dus wel de bagage van die actiefilms hebben. Als je opgegroeid bent met Jack Bauer snap je niet waar al deze ophef om te doen is.

In The Expendables wordt er een dramaverhaaltje gekweekt met één of andere chick die voor Stallone belangrijk genoeg is om een zelfmoordmissie te ondernemen, maar in de praktijk is haar hotness half niet zo indrukwekkend als ook maar één van de chicks van het Machete-trio, laat staan alledrie tezamen. Toch zou dat overwonnen kunnen worden als Giselle Itié een overtuigend personage weet neer te zetten en zodoende sympathie kweekt. Echter, we hebben hier te maken met een action-movie, geen Dawson’s Creek, dus daar komt in de praktijk natuurlijk niks van terecht. Ondanks de verwoedde pogingen van Stallone als regisseur. Dat wat Machete tekort komt in de kwantiteit van manly mannen, maken ze dus op gruwelijke manier goed met het babegehalte.

Iedereen weet dat Stallone tegenwoordig kraakt van de oudheid, maar tegen alle verwachtingen in is dit toch echt een punt voor Machete.
De hoge leeftijd van de hoofdpersonages is een opvallend fenomeen. Zou de vergrijzing in de samenleving ermee te maken hebben dat we tegenwoordig een hogere tolerantie hebben voor bejaarde acteurs in actiefilms? Gran Torino is ook goed ontvangen en had zelfs een 78-jarige hoofdrolspeler die ass kickte. Hoe dan ook, door de leeftijd wordt het concept van geragde koppen ook naar een compleet nieuw niveau getild. Bij Danny Trejo lijkt het alsof die onlangs nog is bewerkt met een plank vol roestige spijkers: aai die gast over z’n wang en je hand zit vol splinters. Awesome. En mad respect voor de chicks die hem in de film moeten zoenen.

In The Expendables zitten een hoop aardige scènes, maar het moment dat Terry Crews (die ook een paar Old Spice reclames heeft gedaan) met een autoshotgun een compleet bataljon vernietigt was ongelooflijk shit yeah. Maar tegelijkertijd is de scène ook tekenend voor de mindere kanten van The Expendables. Iedereen had verwacht dat die hele film een grote shit yeah-ride zou zijn, maar je moet helaas wachten tot zo’n beetje het einde van de film voor deze scène zijn intrede doet.
Bij Machete is het precies andersom: de film barst van de briljante scènes. Het moment dat Trejo de buik van een badguy open splijt en zijn darmen vastgrijpt om daar vervolgens Tarzan mee uit te hangen, is één van de meest belachelijke dingen die we ooit gezien hebben. Machete typeert zich uiteindelijk als extreem over-the-top in het geweld, de gore en tieten. Heerlijk! Deze film neemt zichzelf duidelijk niet al te serieus.

Trailers maken is een vak apart. Zelfs de meest shitty films kunnen namelijk via een gelikte trailer de indruk wekken dat je te maken hebt met de meest vette film in de geschiedenis van de mensheid. Bij de trailer van The Expendables hadden we dan ook het idee dat het absoluut niet meer stuk kon. Het was zó awesome dat we zelfs dachten het niet waar kon zijn; dat het een hoax was. Maar helaas bleek eerder de trailer de hoax dan de film. Het is allemaal minder episch dan je zou verwachten met zo’n dikke cast. Het zwengelt een beetje in het grijze gebied tussen een slechte en een goede film. Het is geen van beide en dat is de fout van deze film.
Hoe anders is dat bij Machete! Die trailers zijn net zo belachelijk en vet als de film is geworden. Of eigenlijk moet dat andersom gesteld worden: de film is uiteindelijk zo vet geworden als de trailer die ooit als grapje in Grindhouse verwerkt was. Het punt waar The Expendables het uiteindelijk op verliest is dat de film zichzelf nog te serieus neemt. Bij Machete wordt dat compleet losgelaten en gaan ze all-out batshit crazy. En daardoor weet Machete zichzelf dusdanig te verlagen, dat het de beste slechtste film van dit jaar is geworden.