Elfen zijn Faggots

Het is wellicht een boud statement, maar het is waar. Faggots wordt in deze context natuurlijk toegepast als 'zeikerige, wijverige hanglullen' en heeft niks met homosexualiteit of een aversie daartegen te maken. De enige reden dat echte die-hard fantasyfans een slechte reputatie hebben is omdat de hoofdmoot van schrijvers, filmproducenten en kunstenaars erop staan om die androgyne metrosexuele zeikneuzen overal bij te betrekken. Doe me dan maar een dwerg, lekker door zo'n baard woelen. Hmmm...

Het is extra jammer dat een van de belangrijkste karakters uit The Lord of the Rings de meeste sneue elf ooit is...

Daarom is het fijn te horen dat je de elf-klasse in deze game redelijk kunt negeren en gewoon kunt doen alsof er in Midden-Aarde enkel stoere mannen en vrouwelijke vrouwen leven.

The Lord of the Rings is Bawesome - de baardentheorie

Ondanks de elfen is The Lord of The Rings extreem awesome. Dit is het resultaat van verschillende verstandige keuzes van de schrijver en de filmproducent. De meest voor de hand liggende keuze pakte meteen briljant uit: iedereen heeft een baard.

The Lord of the Rings is Bawesome - de orktheorie

Orks zijn die op varkens lijkende brulapen die in ieder fantasyverhaal ingezet worden als de vazallen van een blijkbaar veel intelligentere heerser. Orcs zijn meedogenloos, volstrekt variabel in formaat en lelijker dan je schoonmoeder. Het is de ideale tegenstander, omdat ze dermate vreemd en 'out there' zijn, dat de helden van het verhaal ze in grote hoeveelheden kunnen afmaken zonder ethische vraagstukken op te roepen.

Dat ze uit de grond komen en er alleen maar mannelijke orks zijn zegt niks. Elfen zijn gay, deze gasten zijn de shit.

Ok, deze gast is misschien weer een beetje jammer.

The Lord of the Rings is Bawesome - de gamefranchisetheorie

Voor een enkele film/boekfranchise is de lijst best indrukwekkend:

- LOTR: The Return of the King
- LOTR: The Third Age
- LOTR: The Two Towers
- LOTR: Tactics
- LOTR: The Battle for Middle Earth
- LOTR: The Battle for Middle Earth II
- LOTR: The Battle for Middle Earth - Rise of the Witch King

Maar het verrassende is dat, ondanks dat het om een filmfranchise gaat, ondanks dat de eerste games snel na de films werden uitgebracht om keihard te cashen en ondanks dat ze door EA worden uitgegeven, de meeste van deze games eigenlijk best heel goed zijn. En dat is verfrissend. Om dit even visueel duidelijk te maken trekken we onze Awesome-O-Meter uit het 2008 game-overzicht weer tevoorschijn (minus de linker faalzijde, want dat gaat voor deze games niet op):

Misschien mis je in dit rijtje:
- LOTR: The War of the Ring
- LOTR: The Fellowship of the Ring
Dat is vooral omdat die twee games zo hard zuigen dat ze mijn verhaal hierboven ondergraven. Het is dus makkelijker te doen alsof ze niet bestaan. Vandaar.

The Lord of the Rings: Conquest

The Lord of the Rings: Conquest (vanaf hier: LOTRCQ) is dus de vijfhonderzevenenveertigste game uit de franchise. Blijkbaar weet men bij EA steeds weer een nieuwe reden te vinden om terug te keren naar Midden-Aarde om daar iets te gaan doen dat voorheen niet mogelijk was. Ik vind het best. Persoonlijk zou ik overwegen een game te kopen met de titel: The Lord of the Rings: clipping Frodo's toenails. Bereid u dus voor op een niet geheel objectieve beschouwing van deze game.

Eerste puntje waar je even doorheen moet als je LOTRCQ opstart zijn de visuals: het ziet er misschien niet uit als de mooiste game ooit. Sterker nog, het ziet er niet eens uit als de mooiste game van 1998. Daarentegen boeien graphics mij eigenlijk niet zoveel als de game goed is. Wat mij persoonlijk als die-hard LOTR-fanboy ondertussen wel een beetje begint te storen is dat je iedere keer weer dezelfde snippets uit de films terugziet in de cutscenes. Het is mooi beeld en past goed in de context, maar echte fans kunnen dat materiaal ondertussen wel dromen.

In den beginne is er knoppen rammen

Als je de single-player campaign opstart wordt je meteen in Helm's Deep geflikkerd en mag je met je zwaard of boog orks van de muur vegen. Ik voelde me meteen als een vis in het water. Na een minuut is duidelijk dat dit een ontzettende button basher is, maar dat is niet altijd een slecht gegeven. In dit geval draagt het wilde knoppenrammen bij aan de hectiek van de gevechten en het gevoel van schaal.

Je begint als een eenvoudig soldaatje en ook ik moet toegeven dat je na een kwartiertje om je heen schoppen en slaan al begint uit te kijken naar wat verandering. Dan versla je vier iets sterkere kapiteins van de tegenstander en mag in ineens met Aragorn gaan spelen. O, joy! De sterkere 'helden' hebben ook allemaal weer hun eigen special moves die het meestal net even te makkelijk maken om hordes vijanden aan de kant te vegen. Dat maakt niet uit, want het gevoel dat je Gandalf, Gimli of een Ent bent is priceless.

Keuzes, keuzes

De verschillende personageklasses die je kunt kiezen hebben allemaal hun sterke punten en je hebt redelijk snel door wat jou het best ligt. Door de levels heen wordt je continu aan het handje gehouden en een idiot-proof pijlensysteem wijst je de juiste richting in. De game wordt nooit echt moeilijk, en daardoor is het misschien alleen voor echte fans de moeite om het tot aan het einde vol te houden om de locaties en omgevingen te kunnen bekijken. Vanuit dat oogpunt was de knokpartij in de greppels voor de toren van Saruman voor mij bijvoorbeeld een zeer bevredigende ervaring.

Als je eventjes je best doen kun je de 'evil' campaign vrijspelen. En dat geeft ineens nog meer leuke mogelijkheden. Nu kun je zelf met die lelijke mofo's op al die brave borsten uit Rohan en het elfenbosje inhakken. De perspectiefverandering geeft je op die manier weer een paar uur extra speeltijd, maar het is niet alsof je plotseling een heel andere game speelt. Blijkbaar zijn de troepen van Gondor en die van Sauron naar dezelfde militaire academie geweest. De moves en klasses van de orcs zijn dan ook bijna identiek, maar de helden zijn veel heftiger om mee te spelen.

One game to let them all play together

Een van de belangrijkste selling points van deze game zijn de vele online multiplayer modes. Naast de verplichte sla-elkaar-de-kop in modes zijn de leukste uitdagingen vooral die waarbij je tezamen met een maat tegen de AI vecht. Ik hoor van mijn medegamer met wie ik zowel Minas Tirith als Isengard verdedigde dat het lijkt op het gevoel van de Left 4 Dead multiplayer. Dat geloof ik dan maar. Fijn is wel dat er altijd genoeg mensen online zijn om niet heel lang te hoeven wachten voordat je kunt spelen. Meer uitleg over multiplayer in de video hieronder:

Dus...

Het is moeilijk om LOTRCQ van een duidelijk waardeoordeel te voorzien. Aan de ene kant is het een visueel zeer matige game met een nogal repetetieve gampeplay, zeker in de single player campaigns. Aan de andere kant is het voor fans van de serie weer een toevoeging in die verstande dat je je weer kunt gaan bewijzen op een aantal locaties die je voorheen wellicht miste. Het gevoel van schaal en hectiek in de gevechten is wel erg sterk, en de audio is dik voor elkaar. Ga bij jezelf te rade: heb jij al genoeg games in je kast staan met een baardenquotientgemiddelde groter dan 2 per capita? Daar is je antwoord.